Dynamiczny routing
W rozwijajacych sie sieciach komputerowych nie ma alternatywy dla dynamicznego routingu. Proby "recznej" rekonfiguracji urzadzen w wypadku uszkodzenia lacz moga prowadzic do frustracji. Protokoly dynamicznego routingu stosowane w IOS same rekonfiguruja drogi przesylania informacji. Ostatnio implementuje sie takze mechanizmy usprawniajace prace sieci, takie jak dzielenie obciazenia miedzy rozne lacza transmisyjne i stosowanie lacz rezerwowych (mechanizmy dial-up backup i dial-on demand). Znajdowanie optymalnej drogi w sieci komputerowej odbywa sie dzieki zastosowaniu tzw. algorytmow dynamicznego routingu. Realizacja tych algorytmow prowadzi do utworzenia przez kazdy router tablicy routingu. Tablica taka jest opisem topologii sieci w jakiej router pracuje. Aby zbudowac tablice routingu, router wymienia informacje dotyczace topologii sieci z innymi routerami. Wymiana informacji odbywa sie w scisle okreslonych odstepach czasowych (np. co 30 sekund), a kazda zmiana topologii sieci jest przez routery zauwazana i prowadzi do aktualizacji tablic routingu. Ta procedura jest realizowana automatycznie bez udzialu uzytkownikow sieci. Do najczesciej stosowanych protokolow routingu zaliczyc mozna: RIP, OSPF, IGRP, EGP, BGP. Bardzo zaawansowanym protokolem routingu jest IGRP, opracowany przez firme CISCO Systems, Inc. w polowie lat osiemdziesiatych. Protokol ten pozwala na uwzglednianie w procesie podejmowania decyzji zwiazanej z droga przesylania pakietu wielu aspektow pracy sieci takich jak: obciazenie lacz, awaryjnosc, przepustowosc itp.